Η παραίτηση του συμβούλου εξωτερικής πολιτικής επιβεβαιώνει τη βαθιά, δομική κρίση στο πρωθυπουργικό επιτελείο απέναντι στον τουρκικό αναθεωρητισμό – Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος «διαζυγίου»: Πώς το Μαξίμου φίμωσε τον διεθνολόγο όταν τόλμησε να ασκήσει κριτική στις ενέργειες των ΗΠΑ στο Ιράν – Το σύνδρομο του «υπάκουου μαθητή» και η αδυναμία της κυβέρνησης να ανεχθεί την παραμικρή επιστημονική απόκλιση από το δόγμα του κατευνασμού – Το τέλος των ψευδαισθήσεων και τα θολά «ήρεμα νερά»
Η επισημοποίηση της αποχώρησης του Σωτήρη Σέρμπου από τη θέση του συμβούλου εξωτερικής πολιτικής του πρωθυπουργού, με τη δημοσίευση της απόφασης του υπουργού Επικρατείας Χρήστου Σκέρτσου στο ΦΕΚ της 21ης Αυγούστου, δεν συνιστά μια απλή γραφειοκρατική μεταβολή στο Μέγαρο Μαξίμου. Αντιθέτως, η παραίτηση του αναπληρωτή καθηγητή Διεθνούς Πολιτικής λειτουργεί ως ο απόλυτος πολιτικός σεισμογράφος που καταγράφει τη βαθιά ρηγμάτωση του κυβερνητικού αφηγήματος στα εθνικά θέματα. Η έξοδος ενός κεντρικού διπλωματικού συμβούλου έρχεται ακριβώς τη στιγμή που η περιβόητη στρατηγική των δήθεν «ήρεμων νερών» με την Τουρκία καταρρέει παταγωδώς. Την ώρα που η Άγκυρα κλιμακώνει καθημερινά τις διεκδικήσεις της και δημιουργεί νέα τετελεσμένα, το πρωθυπουργικό γραφείο αποδεικνύεται εγκλωβισμένο σε μια παθητική, αδιέξοδη στάση, η οποία προκαλεί πλέον αγεφύρωτες διαφωνίες ακόμη και μέσα στον στενό πυρήνα των ειδικών συνεργατών του.
Το ταπεινωτικό «άδειασμα» και ο τρόμος για τον Λευκό Οίκο
Το παρασκήνιο, ωστόσο, αυτής της ρήξης αποκαλύπτει μια πολύ πιο σκοτεινή και επικίνδυνη παθογένεια της κυβερνητικής εξωτερικής πολιτικής: την απόλυτη, σχεδόν φοβική υποταγή στις διαθέσεις της αμερικανικής διοίκησης. Η αρχή του τέλους για τον κ. Σέρμπο δεν γράφτηκε τον Αύγουστο, αλλά μήνες νωρίτερα, όταν τόλμησε, υπό την επιστημονική του ιδιότητα, να εκφράσει μια αυτονόητη ανησυχία, χαρακτηρίζοντας «απερίσκεπτες» τις ενέργειες του Ντόναλντ Τραμπ στο Ιράν. Η αντίδραση της κυβέρνησης απέναντι σε αυτή τη λογική, γεωπολιτική εκτίμηση υπήρξε μνημείο υποτέλειας.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης έσπευσε άρον-άρον να τον «αδειάσει» δημόσια και ταπεινωτικά, διαμηνύοντας πως ο σύμβουλος του πρωθυπουργού δεν εκφράζει την επίσημη γραμμή. Αυτή η σπασμωδική κίνηση φίμωσης δεν προστάτευσε το κύρος της χώρας, αλλά επιβεβαίωσε τον απόλυτο πανικό του Μεγάρου Μαξίμου, το οποίο τρέμει στην ιδέα μήπως δυσαρεστήσει έστω και στο ελάχιστο τον Λευκό Οίκο. Το μήνυμα που εξέπεμψε η κυβέρνηση ήταν ξεκάθαρο και θλιβερό: οι διπλωματικοί σύμβουλοι δεν προσλαμβάνονται για να παρέχουν ρεαλιστικές αναλύσεις, αλλά για να λειτουργούν ως πειθήνια όργανα ενός δόγματος τυφλής ευθυγράμμισης.
Η ιδεολογική σύγχυση και η διπλωματική απομόνωση
Η διαδρομή του Σωτήρη Σέρμπου —από διπλωματικός σύμβουλος του Νίκου Ανδρουλάκη στο ΠΑΣΟΚ το 2022, στην προσχώρησή του στη ΝΔ την άνοιξη του 2024 και την τελική του παραίτηση από το Μαξίμου— αναδεικνύει επιπλέον την ιδεολογική και στελεχιακή σύγχυση που επικρατεί στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Το σύστημα εξουσίας εθίστηκε στο να προσελκύει πρόσωπα από άλλους πολιτικούς χώρους αποκλειστικά για επικοινωνιακούς λόγους, αρνούμενο όμως να αποδεχθεί την οποιαδήποτε ουσιαστική, επιστημονική διαφωνία.
Η αποχώρησή του αφήνει τον πρωθυπουργό με έναν ακόμη πιο συρρικνωμένο και ομογενοποιημένο κύκλο αυλικών. Σε μια συγκυρία όπου η διεθνής ρευστότητα απαιτεί καθαρό μυαλό, συνθέσεις και εθνικές κόκκινες γραμμές, η κυβέρνηση αποδεικνύει ότι προτιμά να θυσιάζει τους συνεργάτες της προκειμένου να μην διαταραχθεί η βιτρίνα του «δεδομένου και υπάκουου συμμάχου», αφήνοντας τη χώρα διπλωματικά και στρατηγικά ανοχύρωτη.
https://periodista.gr
.jpeg)
