Το αγαπημένο μου ανέκδοτο στην Ελλάδα είναι ο «αντισυστημικός» με Ferrari Portofino στο Μονακό.
Ο Γιώργος Τράγκας δεν ήταν λαϊκιστής. Ήταν
επιχειρηματίας. Και μάλιστα πετυχημένος. Κατάλαβε νωρίτερα από όλους το business model της Ελλάδας:1. Καταγγέλλεις το σύστημα από το πρωί μέχρι το βράδυ.
2. Το σύστημα σε πληρώνει για να το καταγγέλλεις.
3. Με τα λεφτά του συστήματος αγοράζεις Ferrari για να πας στο Μονακό να καταγγείλεις το σύστημα.
Και τα χαϊβάνια χειροκροτούν.
Δεν με ενοχλεί καθόλου η Ferrari. Μακάρι να είχε 10. Με ενοχλεί η υποκρισία. Ο φιλελευθερισμός δεν μισεί τον πλούτο. Μισεί τον κρατικοδίαιτο πλούτο.
Γιατί το ερώτημα δεν είναι «πως ένας μέτριος δημοσιογράφος έκανε εκατομμύρια». Στην Αμερική ένας μέτριος δημοσιογράφος σαν τον Τάκερ Κάρλσον κάνει 100 εκατομμύρια και κανείς δεν ασχολείται. Το ερώτημα είναι πως ένας άνθρωπος που ζούσε από κρατικές συχνότητες, θαλασσοδάνεια, διαφημίσεις ΔΕΚΟ και πολιτικές προστασίες έκανε εκατομμύρια.
Η Ferrari δεν φυλασσόταν με 6.500 ευρώ τον χρόνο από τα λεφτά των συνδρομητών του. Φυλασσόταν από τα λεφτά που όλοι εμείς πληρώσαμε σε φόρους για να τα δανείσουν οι τράπεζες - με εντολή των κομμάτων - σε «αντισυστημικούς» εκδότες.
Η Bentley της συζύγου Νίκαια-Μονακό δεν είναι καπιταλισμός. Είναι ο πιο χυδαίος κρατισμός. Είναι το κράτος που παίρνει από τον φούρναρη που δηλώνει μέχρι το τελευταίο σεντ και τα δίνει στον «επαναστάτη» για να του λέει ότι θα φύγουν με ελικόπτερο.
Και στο τέλος, ο «αντιεμβολιαστής που θα μας έβγαζε από το ευρώ» έφυγε από κορονοϊό, εμβολιασμένος - λένε - κρυφά, και άφησε πίσω leasing για Rolls-Royce.
Αυτή είναι η Ελλάδα του κρατισμού: Σου πουλάει επανάσταση με δόσεις και στο τέλος σου χρεώνει και τα μεταφορικά για το Μονακό.
