Η κυριακάτικη ανάρτηση του πρωθυπουργού επιβεβαιώνει τον εγκλωβισμό του σε ένα παράλληλο σύμπαν, μακριά από τη λεηλατημένη κοινωνία – Η αδικαιολόγητη υποχωρητικότητα απέναντι στην Άγκυρα: Πού πήγε ο «αναντικατάστατος» ηγέτης των συμμαχιών όταν οι Τούρκοι καταπατούν το Αιγαίο; – Η προσβολή στους πυρόπληκτους: Κηρύσσει πρόωρα το τέλος της αντιπυρικής περιόδου, βαφτίζοντας «εξαιρετική» μια διαχείριση που έκαψε ζωές και περιουσίες – Η επικίνδυνη αφωνία και η εργαλειοποίηση των «συμμαχιών»
Η πολυαναμενόμενη κυριακάτικη ανασκόπηση του πρωθυπουργού δεν προσέφερε καμία απάντηση στις πραγματικές αγωνίες των πολιτών, αποδεικνύοντας ότι το Μέγαρο Μαξίμου λειτουργεί πλέον ως ένας κλειστός μηχανισμός παραγωγής ψευδαισθήσεων. Το πλέον εξοργιστικό στοιχείο της ανάρτησης του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν η ηθελημένη υποβάθμιση της συνεχιζόμενης, ακραίας επιθετικότητας της Τουρκίας. Έπειτα από πολυήμερη, ένοχη σιωπή απέναντι στην επιχείρηση της Άγκυρας να δημιουργήσει τετελεσμένα, αμφισβητώντας ευθέως το Ειδικό Χωροταξικό των ΑΠΕ και καταπατώντας κάθε έννοια της Συμφωνίας των Αθηνών, ο πρωθυπουργός επέλεξε τις χλιαρές διαπιστώσεις αντί της διπλωματικής πυγμής.
Η αδράνεια και η υποχωρητικότητα, ωστόσο, δεν αποτελούν εθνική στρατηγική. Εκείνος που συχνά φιλοτεχνεί το προφίλ του αναντικατάστατου διεθνούς ηγέτη –που υποτίθεται ότι οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι θα αναζητήσουν στο τηλέφωνο στις 3 τα ξημερώματα για να λύσουν παγκόσμιες κρίσεις– οφείλει να εξηγήσει στους πολίτες γιατί δεν σήκωσε ο ίδιος το τηλέφωνο. Γιατί δεν ανέλαβε άμεσα πρωτοβουλίες για τη δημόσια, επίσημη αποδοκιμασία της Τουρκίας και δεν απαίτησε την επιβολή κυρώσεων σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιτρέποντας στον αναθεωρητισμό της γείτονος να αλωνίζει στο Αιγαίο χωρίς συνέπειες.
Η ύβρις των στάχτων και το θέατρο της επιτυχίας
Η αποκοπή του πρωθυπουργού από την πραγματικότητα κορυφώθηκε όταν το αφήγημα άγγιξε το δράμα των πυρκαγιών. Με απύθμενο πολιτικό θράσος, ο κ. Μητσοτάκης αποφάσισε αυθαίρετα, στα τέλη Αυγούστου, να κηρύξει ουσιαστικά τη λήξη της αντιπυρικής περιόδου, δηλώνοντας με αυτάρεσκο ύφος ότι ο κρατικός μηχανισμός λειτούργησε «εξαιρετικά».
Η προσπάθειά του να εργαλειοποιήσει τη στατιστική, βαφτίζοντας τη διαχείριση της κρίσης ως επιτυχία επειδή φέτος οι καμένες εκτάσεις ήταν (συγκριτικά με τους περσινούς ολέθρους) λιγότερες, συνιστά βάναυση προσβολή στη μνήμη όσων χάθηκαν και στον πόνο όσων είδαν τους κόπους μιας ζωής να γίνονται αποκαΐδια. Ο πρωθυπουργός δεν θα μπορέσει να αποφύγει τη σκληρή λογοδοσία για την κατάρρευση της Πολιτικής Προστασίας. Η κυβέρνηση που βρίσκεται στο τιμόνι της χώρας εδώ και επτά χρόνια οφείλει να απαντήσει πού ακριβώς κατευθύνθηκαν τα κονδύλια της πρόληψης, γιατί οι μεγαλόστομες υποσχέσεις παρέμειναν κενό γράμμα και, κυρίως, με ποιανού ευθύνη απεντάχθηκαν κρίσιμα έργα θωράκισης της χώρας από το Ταμείο Ανάκαμψης. Το άλλοθι της κλιματικής αλλαγής και του ανέμου έχει προ πολλού στερέψει.
Η οικονομία της βιτρίνας και ο ταξικός κυνισμός
Τέλος, το οικονομικό σκέλος της ανάρτησης επιβεβαίωσε την πλήρη αδυναμία κατανόησης της κοινωνικής ασφυξίας. Την ώρα που η ακρίβεια λεηλατεί τα εισοδήματα και η μεσαία τάξη αδυνατεί να βγάλει τον μήνα, η κυβέρνηση πανηγυρίζει για την πρόωρη αποπληρωμή του χρέους των 13 δισεκατομμυρίων. Αυτό το τεράστιο ποσό, όμως, δεν είναι προϊόν ανάπτυξης, αλλά ο καρπός της ανελέητης, σιωπηρής φοροεπιδρομής του ΦΠΑ και του πληθωρισμού της απληστίας.
Το ρεσιτάλ της αναλγησίας ολοκληρώθηκε με το κυνηγητό όσων αδυνατούν να πληρώσουν τα εξωφρενικά τιμολόγια ρεύματος, βαφτίζοντάς τους βολικά «στρατηγικούς κακοπληρωτές». Αντί η κυβέρνηση να συγκρουστεί με το ενεργειακό καρτέλ, νομοθετεί τον εγκλωβισμό των ευάλωτων νοικοκυριών στους παρόχους. Η κυριακάτικη ανασκόπηση δεν ήταν απολογισμός έργου, αλλά η επιτομή μιας εξουσίας που λειτουργεί αποκλειστικά ως διαχειριστής της επικοινωνίας και τροχονόμος συμφερόντων.
https://www.blogger.com/u/3/blog/posts/7381040220567897691
.jpeg)
