Η κυβέρνηση γυρνά κυνικά την πλάτη στην κοινωνία, αρνούμενη πεισματικά να θεσμοθετήσει το δικαίωμα προαίρεσης των οφειλετών, παραδίδοντάς τους βορά στους servicers. Τα έωλα ευρωπαϊκά προσχήματα και η αλήθεια: Η τράπεζα θα έπαιρνε περισσότερα χρήματα, το σύστημα θα εξυγιαίνονταν και τα κοράκια δεν θα ρευστοποιούσαν περιουσίες. Το φιάσκο των αριθμών: Παρά το σαρωτικό τσουνάμι των 70.000 πλειστηριασμών, τα «κόκκινα» δάνεια παραμένουν στα 80 δισεκατομμύρια ευρώ, πνίγοντας την πραγματική οικονομία
Η συνεχιζόμενη και προκλητική άρνηση της κυβέρνησης να θεσμοθετήσει το δικαίωμα προαίρεσης των δανειοληπτών, δεν αποτελεί απλώς μια γραφειοκρατική παράλειψη, αλλά την οριστική επιβεβαίωση της προσωπικής πολιτικής επιλογής του Κυριάκου Μητσοτάκη να παραδώσει το ιδιωτικό χρέος στην ασύδοτη κερδοσκοπία των funds. Το Μέγαρο Μαξίμου, κλείνοντας τα αυτιά στις κραυγές αγωνίας της κοινωνίας, έχει επιλέξει να λειτουργεί ως απόλυτη και θεσμική ασπίδα προστασίας των εταιρειών διαχείρισης.
Την ώρα που χιλιάδες πολίτες κινδυνεύουν να χάσουν τους κόπους μιας ζωής, η κυβέρνηση γυρνά κυνικά την πλάτη σε ένα αυτονόητο, καθοριστικό εργαλείο που θα προσέφερε ρεαλιστική διέξοδο στο πρόβλημα των «κόκκινων» δανείων. Αντί να νομοθετήσει κανόνες που θα προστάτευαν την κοινωνική συνοχή και θα συνέβαλαν στην πραγματική εξυγίανση της εθνικής οικονομίας, το πρωθυπουργικό επιτελείο επιλέγει να συντηρεί ένα τοξικό περιβάλλον, το οποίο μετατρέπει τον δανεισμό από μοχλό ανάπτυξης σε εργαλείο πλουτισμού για εξωχώρια, κερδοσκοπικά σχήματα.
Τα κυβερνητικά προσχήματα και η οικονομική λογική του δικαιώματος προαίρεσης
Για να δικαιολογήσει αυτή την κοινωνικά ανάλγητη στάση, το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας καταφεύγει σε νομικίστικα και έωλα ευρωπαϊκά προσχήματα. Η επίκληση της Οδηγίας 2019/1923 (περί αφερεγγυότητας) και η παραπομπή στον περιβόητο, αλλά πρακτικά ανεφάρμοστο, Κώδικα Δεοντολογίας των Τραπεζών, αποτελούν φθηνές υπεκφυγές. Η κυβέρνηση γνωρίζει πολύ καλά ότι ο συγκεκριμένος Κώδικας δεν παράγει καμία απολύτως νομική δέσμευση για τους πιστωτές, αφήνοντας τους δανειολήπτες απολύτως απροστάτευτους στις διαθέσεις των funds.
Η πραγματικότητα, ωστόσο, διαψεύδει τα κυβερνητικά αφηγήματα: το δικαίωμα προαίρεσης δεν συνιστά κάποια αυθαίρετη, μονομερή αξίωση του οφειλέτη να υπαγορεύσει την πώληση του δανείου του. Αποτελεί μια δίκαιη και λογική αξίωση προτίμησης, η οποία ενεργοποιείται αυστηρά και μόνο στην περίπτωση που η ίδια η τράπεζα λάβει την απόφαση να το μεταβιβάσει. Με την εφαρμογή αυτού του μέτρου για τους συνεργάσιμους δανειολήπτες, το πιστωτικό ίδρυμα όχι μόνο δεν θίγεται, αλλά αντιθέτως ευνοείται, καθώς θα εξασφάλιζε ένα τίμημα αισθητά υψηλότερο από τα εξευτελιστικά ποσά (συχνά στο 10% ή 15% της αξίας) με τα οποία εκχωρούνται μαζικά τα πακέτα στα ξένα κοράκια. Ταυτόχρονα, ο καλόπιστος οφειλέτης θα αποκτούσε το δικαίωμα να σώσει την περιουσία του, αποτρέποντας την εμπορευματοποίηση του χρέους.
Το απόλυτο φιάσκο: Τα 80 δισ. και η αποτυχία του μοντέλου
Πέρα από την ηθική και κοινωνική διάσταση, η στρατηγική του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει καταρρεύσει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο και στο πεδίο των αριθμών. Η κυβέρνηση ισχυριζόταν ότι η εμπλοκή των servicers θα οδηγούσε σε ταχεία εκκαθάριση του ιδιωτικού χρέους. Ωστόσο, η πραγματικότητα αποκαλύπτει ένα μνημειώδες οικονομικό φιάσκο.
Παρά την ασύδοτη δράση των εταιρειών διαχείρισης, παρά τον αμφιλεγόμενο εξωδικαστικό μηχανισμό που συχνά παράγει αδιέξοδα και, κυρίως, παρά το σαρωτικό, απάνθρωπο τσουνάμι των 70.000 αναρτημένων πλειστηριασμών που απειλούν με βίαιη αναδιανομή πλούτου, το πρόβλημα παραμένει εφιαλτικό. Το ιδιωτικό χρέος σε καθυστέρηση υποχώρησε μόλις από τα 92 δισεκατομμύρια ευρώ (στα τέλη του 2019) στα 80 δισεκατομμύρια ευρώ σήμερα. Το χρέος, δηλαδή, δεν εξαφανίστηκε ούτε ρυθμίστηκε βιώσιμα· απλώς άλλαξε χέρια και βγήκε εκτός τραπεζικών ισολογισμών, καταλήγοντας στα αδιαφανή χαρτοφυλάκια των funds.
Ο Πρωθυπουργός και το οικονομικό του επιτελείο οφείλουν να απολογηθούν για την παταγώδη αποτυχία ενός συστήματος που δεν έλυσε το πρόβλημα, αλλά το μετέτρεψε σε μια διαρκή, τοξική θηλιά που στραγγαλίζει την ελληνική κοινωνία και υποθηκεύει το μέλλον της πραγματικής οικονομίας.
.jpg)
