Η κυριακάτικη ανασκόπηση του πρωθυπουργού αποκρύπτει την κοινωνική τραγωδία: Ρεκόρ κατασχέσεων με 70.000 αναρτήσεις πλειστηριασμών μόνο το 2025 – Το νομοθετικό έγκλημα: Πώς το κυβερνητικό επιτελείο παρέδωσε τη δυνατότητα άμεσης αναγκαστικής κατάσχεσης στα funds, διαλύοντας κάθε δίχτυ προστασίας – Η πολιτική αμνησία της Πειραιώς: Όταν η Νέα Δημοκρατία, από τα έδρανα της αντιπολίτευσης, απαιτούσε δήθεν την εξαγορά των δανείων από τους ίδιους τους δανειολήπτες – Η ένοχη σιωπή της Κυριακής και το ρεκόρ των πλειστηριασμών
Στον μαγικό κόσμο της κυριακάτικης πρωθυπουργικής ανασκόπησης, όπου τα πάντα βαίνουν καλώς και η οικονομία ευημερεί, υπάρχει ένα θέμα-ταμπού που έχει εξοβελιστεί οριστικά από το κυβερνητικό αφήγημα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιλέγει συστηματικά, και ιδίως στην τελευταία του παρέμβαση, τη σιγή ασυρμάτου γύρω από τον απόλυτο εφιάλτη της ελληνικής κοινωνίας: το ιδιωτικό χρέος. Η απουσία οποιασδήποτε αναφοράς δεν είναι τυχαία, αλλά συνιστά την κυνική παραδοχή μιας κολοσσιαίας αποτυχίας.
Τα στοιχεία που έρχονται στο φως είναι αμείλικτα και αποδομούν πλήρως τη δήθεν προστασία της πρώτης κατοικίας. Μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης, η χώρα καταγράφει ένα θλιβερό, ιστορικό ρεκόρ κατασχέσεων, με τις αναρτήσεις προγραμμάτων πλειστηριασμών να έχουν εκτοξευθεί στον ιλιγγιώδη αριθμό των 70.000 μόνο για το έτος 2025. Πρόκειται για έναν κοινωνικό όλεθρο σε πλήρη εξέλιξη, τον οποίο το Μέγαρο Μαξίμου επιχειρεί να κρύψει κάτω από το χαλί της επικοινωνίας, γνωρίζοντας ότι το παραμύθι της «κοινωνικής ευαισθησίας» έχει καταρρεύσει μπροστά στον οδοστρωτήρα των αναγκαστικών εκτελέσεων.
Το νομοθετικό «δώρο» στα funds και ο εμπαιγμός των δανειοληπτών
Η πραγματική τραγωδία, ωστόσο, δεν έγκειται απλώς στην αδυναμία διαχείρισης του προβλήματος, αλλά στη συνειδητή, νομοθετική επιλογή να παραδοθούν οι δανειολήπτες βορά στα νύχια των funds και των εταιρειών διαχείρισης. Το κυβερνητικό επιτελείο έφτασε στο σημείο να ισχυρίζεται προεκλογικά πως θωρακίζει τους ευάλωτους, την ίδια ακριβώς στιγμή που νομοθετούσε με σκανδαλώδη τρόπο ακριβώς το αντίθετο.
Μέσα από τον πολυδιαφημισμένο εξωδικαστικό μηχανισμό, προσφέρθηκε στα funds το απόλυτο, νομικό υπερόπλο. Τους δόθηκε η δυνατότητα να προχωρούν άμεσα και απρόσκοπτα σε αναγκαστική κατάσχεση, χρησιμοποιώντας ως εκτελεστό τίτλο την ίδια τη σύμβαση αναδιάρθρωσης. Το κράτος, αντί να λειτουργήσει ως ασπίδα προστασίας για τον πολίτη απέναντι στην κερδοσκοπία, μετετράπη σε πρόθυμο τροχονόμο, εξυπηρετώντας απροκάλυπτα και αποκλειστικά τα συμφέροντα των distress funds, αφήνοντας την ελληνική οικογένεια όμηρο στις διαθέσεις των servicers.
Η υποκρισία του 2018: Όταν έταζαν την εξαγορά δανείων
Το μέγεθος της σημερινής εξαπάτησης αποκαλύπτεται σε όλο του το μεγαλείο, αν ανατρέξει κανείς στο πρόσφατο παρελθόν και στην εργαλειοποίηση του πόνου των δανειοληπτών. Η σιωπή του πρωθυπουργού υπαγορεύεται από τον φόβο ότι η κοινωνία θα θυμηθεί τις παλαιοκομματικές υποσχέσεις, αντίστοιχες με την οριζόντια μείωση του ΦΠΑ που δεν ήρθε ποτέ.
Είναι ενδεικτικό ότι το 2018, με τη Νέα Δημοκρατία στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο τότε κοινοβουλευτικός της εκπρόσωπος, Κώστας Τζαβάρας, εκπροσωπώντας την επίσημη γραμμή του κόμματος, κατέθετε στη Βουλή τη ριζοσπαστική πρόταση να δοθεί η δυνατότητα στους ίδιους τους δανειολήπτες να εξαγοράζουν τα δάνειά τους από τις τράπεζες, προτού αυτά πωληθούν στα ξένα funds, ασκώντας μάλιστα δριμεία κριτική στην τότε κυβέρνηση.
Το ερώτημα που προκύπτει σήμερα είναι αμείλικτο: Τι απέγινε εκείνη η εμβληματική πρόταση; Γιατί η σημερινή κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να τη νομοθετήσει, βαφτίζοντάς την “ανέφικτη”; Έλεγαν συνειδητά ψέματα τότε για να υφαρπάξουν την ψήφο των απελπισμένων ή λένε ψέματα τώρα για να μην χαλάσουν το πάρτι των funds; Η απάντηση είναι πλέον ξεκάθαρη στους εκατοντάδες χιλιάδες εγκλωβισμένους δανειολήπτες: η κυβέρνηση δεν νομοθετεί δίκαιους κανόνες, όχι επειδή δεν μπορεί, αλλά επειδή επιλέγει συνειδητά να εξυπηρετεί ένα κλειστό κλαμπ πιστωτών εις βάρος της κοινωνίας.
.jpg)
