Το σημαντικότερο στοιχείο της «υπόθεσης της Κυψέλης» είναι ότι τρία παιδιά από «ευάλωτο περιβάλλον» (όπως το ονομάζουμε για να απαλύνουμε τα πράγματα) απήχθησαν μέσα απ’ το Παίδων από τον πατέρα τους χωρίς ν’ ανοίξει μύτη. Θα μπορούςε δηλαδή ο πατέρας τους να απαγάγει κι άλλα παιδιά από αυτά που ευρίσκονταν στο νοσοκομείο , για να τα πουλήσει, εκπορνεύσει ή οτιδήποτε άλλο τον ευχαριστούσε. Με απλά λόγια, δεν υπήρχε (ούτε υποθέτω υπάρχει) επίβλεψη, ασφάλεια, σεκιουριτάς στην έξοδο να τον εμποδίσει, οποιοδήποτε σύστημα ασφαλείας απαιτεί η κοινή λογική για δημόσιο ίδρυμα όπου φυλάσσονται παιδιά.
Δεύτερον, όταν έγινε η απαγωγή, δεν γέμισε η Αθήνα με αφίσες που να δείχνουν τα πρόσωπα τους, δεν τα έδειχνε η τηλεόραση κάθε μισή ώρα, δεν κινητοποιήθηκε κανένας μηχανισμός αντιμετώπισης εκτάκτων καταστάσεων για να βρεθούν. Αντ’ αυτών τί έγινε; Τίποτα.
Αφήνω τα συμπεράσματα για τη σοβαρότητα του κράτους μας στην κρίση του καθενός.
.jpeg)
