Σταύρος Σ.
"Γεια σας, είμαι Παλαιστίνιος. 🇵🇸
Και επειδή η ειλικρίνεια είναι σπάνια στην πολιτική μου, αφήστε με να ομολογήσω μερικά
πράγματα.1947. Ο ΟΗΕ μου πρόσφερε κράτος. Μαζί με το Ισραήλ. Σύνορα, ανεξαρτησία, αναγνώριση. Είπα όχι. Οι ηγέτες μου υποσχέθηκαν ότι ο πόλεμος «θα ρίξει τους Εβραίους στη θάλασσα». Αντί γι’ αυτό, το έχασα όλα και το ονόμασαν καταστροφή. Όχι επειδή δεν μου πρόσφεραν κράτος, αλλά επειδή το απέρριψα.
1948–2025. Τα αραβικά κράτη θα μπορούσαν να με είχαν ενσωματώσει, να μου είχαν δώσει δικαιώματα, διαβατήρια, αξιοπρέπεια. Αντί γι’ αυτό, με κλείδωσαν σε στρατόπεδα προσφύγων για γενιές, ώστε να παραμείνω όπλο εναντίον του Ισραήλ. Χτίσανε παλάτια για τους ίδιους και φυλακές για μένα. Με χρησιμοποίησαν ως προπαγάνδα, όχι ως ανθρώπους.
1967. Μετά από έναν ακόμα χαμένο πόλεμο, θα μπορούσα να είχα χτίσει κράτος στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα. Αντί γι’ αυτό, επέμεινα στο «ούτε ειρήνη, ούτε αναγνώριση, ούτε διαπραγματεύσεις». Τρία όχι. Πενήντα χρόνια μετά, εξακολουθώ να μην έχω κράτος. Αποδεικνύεται ότι η απόρριψη δεν πληρώνει το ενοίκιο.
Όσλο, δεκαετία του 1990. Το Ισραήλ είπε: «Ας το δοκιμάσουμε». Μου έδωσε αυτονομία. Όπλα για την αστυνομία. Δισεκατομμύρια σε βοήθεια. Τι έκαναν οι ηγέτες μου; Κλέψανε τα λεφτά, οπλίσανε πολιτοφυλακές και ξεκίνησαν ιντιφάντα. Αυτοκτονικές επιθέσεις αντί για σχολεία. Πύραυλοι αντί για εργοστάσια.
Γάζα, 2005. Το Ισραήλ έφυγε εντελώς. Χωρίς εποίκους, χωρίς στρατιώτες. Είχα την ευκαιρία να μετατρέψω τη Γάζα σε μεσογειακή Σιγκαπούρη. Ψήφισα Χαμάς. Την μετέτρεψαν σε Μογκαντίσου δίπλα στο κύμα. Δισεκατομμύρια σε βοήθεια; Σήραγγες, πύραυλοι και παλάτια για τους ηγέτες τους, ενώ ο λαός μου τρώει κονσέρβες στο σκοτάδι.
Δημοκρατία; Δεν έχω εκλογές εδώ και σχεδόν 20 χρόνια. Η Χαμάς σκοτώνει τους διαφωνούντες στη Γάζα. Η Φατάχ τους φυλακίζει στη Δυτική Όχθη. Οι ηγέτες μου ακυρώνουν εκλογές επειδή είναι πολύ απασχολημένοι με τον αγώνα για την εξουσία.
Θρησκεία. Αντί να χτίσω μέλλον, βάζω κληρικούς στην τηλεόραση να διδάσκουν στα παιδιά να μισούν τους Εβραίους. Δοξάζω τους «μάρτυρες» που ανατινάζουν λεωφορεία. Μεγαλώνω τα παιδιά μου με τραγούδια αίματος και φωτιάς αντί για βιβλία και επιστήμη. Ανταλλάσσω την ελπίδα με τον ιερό πόλεμο.
Αραβικός κόσμος. Τα αραβικά καθεστώτα με λένε «αδελφό». Αλλά ρωτήστε τους πόσοι Παλαιστίνιοι μπορούν να ζήσουν ελεύθερα στο Λίβανο, τη Συρία, την Αίγυπτο ή το Κουβέιτ. Με αποκλείουν, αλλά γιορτάζουν τον θάνατό μου, επειδή ο θάνατός μου είναι η δικαιολογία τους.
Ασυνέπεια. Συνεχίζω να λέω ότι θέλω να «χτίσω κράτος». Και ειρωνικά, ακριβώς δίπλα είναι το Ισραήλ: ο γείτονας που έχτισε μια ευημερούσα δημοκρατία, μια τεχνολογική δύναμη, φάρμες στην έρημο, πόλεις από σκόνη. Χωρίς πετρέλαιο, χωρίς άπειρο πλούτο, μόνο θάρρος. Θα μπορούσα να είχα μάθει, να είχα αντιγράψει, να είχα συνεργαστεί. Αντί γι’ αυτό, διάλεξα τον φθόνο και την οργή.
Αντισημιτική εμμονή. Θα μπορούσα να είχα αποδεχτεί τους Εβραίους ως γείτονες. Θα μπορούσα να είχα πει: «Δύο έθνη, δύο κράτη». Αντί γι’ αυτό, επαναλαμβάνω: «Από τον ποταμό ως τη θάλασσα». Αντί να επιδείξω την τιμή, την φιλοξενία και τον πλούσιο αραβικό πολιτισμό, έδειξα μόνο τον πολιτισμό της σπάθης: την οργή, τον εξτρεμισμό και το αίμα. Αντί να φωνάζω σαλάμ (ειρήνη) στους Ισραηλινούς, φώναξα θάνατο στους Εβραίους. Και μετά προσποιούμαι ότι εκπλήσσομαι όταν οι Ισραηλινοί δεν μου εμπιστεύονται, όταν θυμώνουν, απογοητεύονται και πείθονται ότι δεν θέλω καθόλου συνύπαρξη.
Ευθύνη. Κατηγορώ το Ισραήλ για τα πάντα. Πάντα. Οι ηγέτες μου κλέβουν δισεκατομμύρια; Σφάλμα του Ισραήλ. Η Χαμάς ρίχνει πυραύλους από νοσοκομεία; Σφάλμα του Ισραήλ. Δοξάζω τον θάνατο περισσότερο από τη ζωή; Σφάλμα του Ισραήλ. Η ευθύνη δεν είναι το δυνατό μου σημείο.
Είμαι Παλαιστίνιος.
Θα μπορούσα να είχα χτίσει έθνος, πολλές φορές. Διάλεξα την απόρριψη, τη διαφθορά και τον ατελείωτο πόλεμο. Θα μπορούσα να είχα ζήσει σε ειρήνη με το Ισραήλ, αλλά διάλεξα να ζω στη σκιά της καταστροφής του.
Οπότε ναι, είμαι θύμα. Αλλά πολύ συχνά, είμαι θύμα των δικών μου ηγετών, των δικών μου αποφάσεων και της δικής μου άρνησης να εγκαταλείψω το μίσος.
Και αυτή, αγαπητέ αναγνώστη, είναι η τραγωδία που κανείς δεν θέλει να παραδεχτεί."
απο @CocaCamhi
