Πριν ο Τραμπ της δείξει την έξοδο, κάποιος –ή κάποιοι– μέσα στην ίδια την αμερικανική διοίκηση είχαν αρχίσει να μιλούν: αποκάλυψαν την οργή Ρούμπιο, την έρευνα του State Department και το κλίμα στον Λευκό Οίκο – Η πρέσβειρα δεν έχασε μόνο την εμπιστοσύνη του προέδρου· έχασε πρώτα την προστασία του ίδιου του συστήματος που την είχε στείλει στην Αθήνα
Η ΠΥΘΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ
Αναγνώστριες και αναγνώστες μου. Συντρόφισσες και σύντροφοι. Ξεχάστε για λίγο τα 100.000 δολάρια, την American Express, τα ιδιωτικά αεροσκάφη και τις δημόσιες διαψεύσεις. Η πιο ενδιαφέρουσα ιστορία στην πτώση της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ είναι άλλη. Είναι το «βαθύ λαρύγγι» της Ουάσιγκτον. Γιατί η πρέσβειρα δεν κατέρρευσε μόνο επειδή η Wall Street Journal δημοσίευσε επιβαρυντικό υλικό. Κατέρρευσε όταν άρχισαν να μιλούν άνθρωποι μέσα από την ίδια την κυβέρνηση Τραμπ και να περιγράφουν δημοσίως αυτό που μέχρι τότε συζητιόταν πίσω από κλειστές πόρτες. Στο Associated Press, ανώτερος Αμερικανός αξιωματούχος αποκάλυψε ότι Τραμπ και Ρούμπιο ήταν «extremely pissed off», δηλαδή εξαιρετικά οργισμένοι, με όσα έρχονταν στο φως. Δεύτερος Αμερικανός αξιωματούχος επιβεβαίωσε ότι ο γενικός επιθεωρητής του State Department εξέταζε ήδη τις καταγγελίες. Στο CNN, πηγή από το εσωτερικό αποκάλυψε ότι ο Ρούμπιο είχε ενοχληθεί ακόμη και από την επιμονή της Γκίλφοϊλ να εμφανίζεται συνεχώς δίπλα του στην Αθήνα, την ώρα που οι αποκαλύψεις έσκαγαν η μία μετά την άλλη.
Αυτό είναι το σημείο καμπής. Η Γκίλφοϊλ μπορούσε να πολεμήσει ένα δημοσίευμα. Μπορούσε να βάλει δικηγόρους να αμφισβητήσουν μηνύματα. Μπορούσε να πάρει τηλέφωνα σε παλιούς συμμάχους του Τραμπ και να εξηγήσει ότι όλα είναι παρεξήγηση. Δεν μπορούσε όμως να αντιμετωπίσει μια εσωτερική διαρροή που αποκάλυπτε ότι το πρόβλημα είχε περάσει πλέον μέσα στον Λευκό Οίκο και στο State Department. Και οι πληροφορίες δεν ήταν γενικόλογες. Κάποιος ήξερε ότι ο Ρούμπιο είχε εκνευριστεί. Κάποιος ήξερε ότι η υπόθεση βρισκόταν στο μικροσκόπιο του γενικού επιθεωρητή. Κάποιος ήξερε ότι στο επιτελείο Τραμπ θεωρούσαν το θέμα πολιτικά τοξικό. Και όλα αυτά άρχισαν να δημοσιοποιούνται σχεδόν σε πραγματικό χρόνο.
Το πρόβλημα δεν ήταν πλέον η WSJ – Ήταν ότι μιλούσαν οι δικοί της
Η ειρωνεία είναι σχεδόν κινηματογραφική. Ο ίδιος ο Μάρκο Ρούμπιο, λίγες ημέρες νωρίτερα στην Αθήνα, είχε επιτεθεί στους δημοσιογράφους επειδή χρησιμοποιούσαν ανώνυμες πηγές. «Κάποιος δίνει πληροφορίες σε μια εφημερίδα ή ένα μέσο και εσείς νομίζετε ότι είναι το Ευαγγέλιο», είχε πει, αρνούμενος να υιοθετήσει όσα δημοσίευε τότε η Wall Street Journal. Η Γκίλφοϊλ στεκόταν σχεδόν δίπλα του. Μία εβδομάδα αργότερα, οι ανώνυμες πηγές είχαν γίνει ακόμη περισσότερες, το CNN μετέδιδε ότι ο ίδιος ο Ρούμπιο ήταν απογοητευμένος και ο Λευκός Οίκος ζητούσε την παραίτησή της.
Και προσέξτε κάτι ακόμη. Η εικόνα από τα αμερικανικά ρεπορτάζ δεν δείχνει έναν μοναχικό πληροφοριοδότη με καμπαρντίνα σε κάποιο υπόγειο πάρκινγκ. Δείχνει περισσότερα από ένα πρόσωπα μέσα στην κυβέρνηση να γνωρίζουν λεπτομέρειες και να τις μεταφέρουν σε διαφορετικά μέσα. Ανώτερος αξιωματούχος στο AP. Δεύτερος αξιωματούχος για τον γενικό επιθεωρητή. Πηγή στο CNN για την προσωπική ενόχληση Ρούμπιο. Σύμβουλοι και άνθρωποι κοντά στον Τραμπ Τζούνιορ που περιέγραφαν στο CNN «ντροπή» και οργή για την υπόθεση. Το «βαθύ λαρύγγι» λοιπόν μπορεί στην πραγματικότητα να είναι ολόκληρος εσωτερικός μηχανισμός διαρροών που άρχισε να λειτουργεί τη στιγμή που στην Ουάσιγκτον κρίθηκε ότι η πρέσβειρα είχε μετατραπεί από asset σε liability.
Κι εδώ βρίσκεται η πραγματική πολιτική καρατόμηση. Όταν ένα σύστημα θέλει ακόμη να προστατεύσει ένα πρόσωπο, οι πόρτες κλείνουν, οι πηγές σιωπούν και οι εκπρόσωποι απαντούν «ουδέν σχόλιο». Στην περίπτωση Γκίλφοϊλ συνέβη το αντίθετο. Άρχισε να διαρρέει το εσωτερικό κλίμα πριν ακόμη ανακοινωθεί η απόφαση. Την Κυριακή μαθαίναμε ότι Τραμπ και Ρούμπιο ζυγίζουν την απομάκρυνση. Τη Δευτέρα ο ίδιος ο Τραμπ δήλωνε «δεν είμαστε ευχαριστημένοι». Την Τρίτη η νέα εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου ανακοίνωνε στην πρώτη της κιόλας ενημέρωση ότι ζητήθηκε από την πρέσβειρα να παραιτηθεί. Η απόφαση είχε ουσιαστικά προαναγγελθεί μέσα από τις διαρροές πριν γίνει επίσημη.
Ποιον ήθελε να προστατεύσει το «βαθύ λαρύγγι»;
Αυτό είναι πλέον το μεγάλο παρασκηνιακό ερώτημα. Η Γκίλφοϊλ προσπάθησε μέχρι τέλους να κινητοποιήσει τους δικούς της ανθρώπους. Η Wall Street Journal γράφει ότι επικοινωνούσε με συμμάχους του Τραμπ και ανθρώπους των media επιχειρώντας να διασώσει τη θέση της, ενώ ο πρόεδρος τελικά ζήτησε την παραίτησή της χωρίς καν να προηγηθεί προσωπική συνομιλία μαζί της. Στην άλλη πλευρά, άνθρωποι του κυβερνητικού μηχανισμού ενημέρωναν τον Τύπο για το πόσο είχε επιδεινωθεί το κλίμα. Δεν γνωρίζουμε ποιος έδωσε κάθε πληροφορία. Γνωρίζουμε όμως ποιον εξυπηρετούσε το αποτέλεσμα: τον Λευκό Οίκο και το State Department που ήθελαν να αποσυνδέσουν γρήγορα την κυβέρνηση από μια υπόθεση η οποία, λίγες εβδομάδες πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές, είχε αρχίσει να μυρίζει προσωπικό πλουτισμό και κατάχρηση πολιτικής πρόσβασης. Η ίδια η WSJ συνδέει την ταχύτητα της τελικής απόφασης με την ανησυχία Τραμπ για τέτοιου τύπου κατηγορίες πριν από τις midterms.
Αναγνώστριες και αναγνώστες μου, γι’ αυτό η ιστορία της Κίμπερλι δεν είναι απλώς μια ιστορία μιας πρέσβειρας που έκανε λάθη και απομακρύνθηκε. Είναι ιστορία εσωτερικής εγκατάλειψης. Όσο η Ουάσιγκτον θεωρούσε ότι η παρουσία της απέδιδε, είχε πολιτική ασπίδα. Όταν οι αποκαλύψεις έγιναν βάρος, η ασπίδα κατέβηκε και άρχισαν να μιλούν όσοι μέχρι τότε γνώριζαν και σιωπούσαν.
Στην πολιτική εξουσία, το τέλος σπάνια αρχίζει όταν σε καταγγέλλουν οι αντίπαλοί σου.
Αρχίζει όταν οι δικοί σου αρχίζουν να μιλούν στους δημοσιογράφους.
