Ο Ερντογάν αποφάσισε σήμερα να μας υπενθυμίσει πόσο βαθιά ειρηνικά ήταν τελικά τα περίφημα «ήρεμα νερά» της ελληνοτουρκικής προσέγγισης. Ζητά από μία κυρίαρχη χώρα να αποστρατιωτικοποιήσει ελληνικά νησιά, επικαλείται απειλητικά την Ιστορία και προειδοποιεί ότι η τουρκική αυτοσυγκράτηση δεν πρέπει να παρερμηνεύεται ως αδυναμία. Και όλα αυτά ενώ η Αθήνα επί χρόνια παρουσίαζε ως στρατηγικό επίτευγμα μια ύφεση, την οποία η Άγκυρα ουδέποτε αντάλλαξε με εγκατάλειψη οποιασδήποτε διεκδίκησης.
Τώρα μάλιστα το Μαξίμου ανακαλύπτει ξαφνικά ότι η εξωτερική πολιτική του δεν είχε ποτέ τίτλο «ήρεμα νερά», λες και χάσαμε συλλογικά τη μνήμη μας.
Τέτοιες δηλώσεις δημιουργούν περιβάλλον όπου ένα επιχειρησιακό επεισόδιο μπορεί ευκολότερα να μετατραπεί σε κρίση.
Κανείς σοβαρός δεν μπορεί να ισχυριστεί σήμερα ότι γνωρίζει πως ο Ερντογάν σχεδιάζει θερμό επεισόδιο, αλλά κανείς υπεύθυνος δεν δικαιούται πλέον να αποκλείει τον κίνδυνο.
O Μητσοτάκης επένδυσε πολιτικό κεφάλαιο στην προσωπική διπλωματία ακριβώς απέναντι σε έναν ηγέτη που δεν μετακίνησε ούτε κόμμα από τις αξιώσεις του.
Και όταν ο Αντώνης Σαμαράς προειδοποιούσε ότι η ηρεμία χωρίς εγκατάλειψη του τουρκικού αναθεωρητισμού μπορεί να μετατραπεί σε κατευνασμό, αντιμετωπιζόταν περίπου ως ενοχλητικό απολίθωμα άλλης εποχής.
Μόλις πριν τρεις ημέρες, άνθρωποι του Σαμαρά επαναλάμβαναν ότι «δεν υπάρχουν ήρεμα νερά» και ότι η Τουρκία διατηρεί σταθερές θέσεις επιχειρώντας να δημιουργήσει τετελεσμένα.
Ο Ερντογάν βέβαια δεν ενδιαφέρεται για τις οικογενειακές διαφορές της Νέας Δημοκρατίας, ούτε συγκινείται ιδιαίτερα από τα επικοινωνιακά λεξιλόγια του Μεγάρου Μαξίμου. Βλέπει απέναντί του μια Ελλάδα που εξοπλίζεται ισχυρότερα, αλλά ταυτόχρονα μια κυβέρνηση που επί χρόνια φοβόταν περισσότερο τη λέξη «ένταση» από την κανονικοποίηση της τουρκικής απαίτησης.
Όταν επί χρόνια αποκαλείς «ηρεμία» την προσωρινή σιωπή ενός αναθεωρητισμού, υπάρχει ο κίνδυνος να ανακαλύψεις πολύ αργά ότι δεν ηρέμησε η θάλασσα, απλώς περίμενε η καταιγίδα.
.jpeg)
